Jury

De spanning stijgt… Naast dat bezoekers kunnen genieten van veel moois, vallen er tijdens het WFFR namelijk verschillende prijzen in de wacht te slepen voor filmmakers! De films worden bekeken en beoordeeld door een professionele jury. Leer ze hieronder kennen.

Cees van Kempen

Cees van Kempen is de oprichter van Ispida Wildlife Productions. Als afgestudeerd Master of Science werkte hij als ingenieur en management consultant in Nigeria, Ethiopië, Indonesië en Nederland. Het was in die tijd dat hij zijn passie voor filmen steeds verder ontwikkelde. Hij creëerde enkele korte films en ontdekte daarmee zijn talent voor het vak. In 2013 produceerde hij het bekroonde drieluik Returning voor de Nederlandse televisie. Sinds 2014 wijdt hij zich volledig aan het maken van natuurfilms en Ispida Wildlife Productions.

In 2015 opende Cees de eerste editie van het WFFR met zijn film De Terugkeer van De IJsvogel, die toen ook de publieksprijs won. Voor zijn eigen films hanteert hij drie criteria: ‘Een boeiend verhaal, unieke beelden van liefst zelfden of nooit vertoond gedrag van dieren en uitmuntende cinematografie.’ Cees benadrukt ook het belang van sfeer en emotie in een natuurfilm. Een mooi compliment dat hij eens kreeg, was dat zijn films een eigen signatuur hebben. Dat is volgens Cees, zonder dat hij er zelf bewust naar streeft, wel iets dat een natuurfilm bijzonder maakt.

Favoriete natuurfilm:Magical Moors, die vorig jaar op WFFR draaide. Wat langer geleden heb ik Victoria Falls – The Smoke that Thunders (BBC 2009) grijs gedraaid.’

 

Cees van Kempen

Andy Palmen

Andy Palmen is ooit begonnen als zelfstandig ondernemer, maar belandde al snel in de milieubeweging. Na een aantal jaar campagnes te hebben opgezet bij Milieudefensie, heeft hij acht jaar in diverse management rollen gewerkt bij een ontwikkelingsorganisatie. Sinds twee jaar werkt hij bij Greenpeace, waar hij onder andere de rol van (interim) programma directeur heeft vervuld. In het biodiversiteitteam werkt hij aan de bescherming van oceanen en tropische regenwouden. Andy ‘s achtergrond in de ontwikkelingssector komt daarbij goed van pas: ‘Alleen door goed samen te werken met de (inheemse) bevolking kun je het bos beschermen.’

De ultieme zondagochtend van Andy begint om zes uur, in de natuur. Vraag hem niet om te kiezen tussen de Veluwe en de Biesbosch. Wie kan er een keuze maken tussen het zien van herten door de mist die boven het gras hangt of vanuit je kano een bever voor je langs zien zwemmen? Het bijzondere aan natuurfilms vindt hij dat je dat gevoel van verwondering en vrijheid kunt ervaren zónder dat je om vijf uur op hoeft te staan. De schoonheid van de natuur zien en tegelijkertijd beter begrijpen waarom die natuur bedreigd wordt, dat bieden goede natuurfilms volgens Andy. ‘Een film of documentaire moet mensen raken, aan het denken zetten, emotioneren of in actie laten komen.’ Andy is daarom heel benieuwd naar de impact die de genomineerde natuurfilms hebben op het publiek.

Favoriete natuurfilm: ‘De laatste film die ik heb gekeken is Virunga, over rangers die hun leven riskeren om het kostbare nationaal park van Afrika en de bedreigde gorilla’s die er leven, te redden. Het aantal natuurbeschermers dat wordt vermoord is schrikbarend hoog en ik heb grote bewondering voor mensen (ook mijn eigen collega’s van Greenpeace trouwens) die hun leven riskeren. Ik vind het ook een indrukwekkende film omdat je ziet wat voor machinaties die natuur vernietigen.’

andy palmen

Anneloek Sollart

Anneloek werkte als als freelance journalist onder meer voor Het Vrije volk en Radio Rijnmond. Ze maakte verschillende documentaires en was als regisseur werkzaam voor  onder andere Man Bijt Hond. Met de documentaire Rauw won ze in 2009 de prestigieuze Cinekid Award. Vijf jaar later maakte ze het vervolg: Rauwer (2012). Deze documentaire is in meer dan vijftien landen vertoond en zorgde voor veel ophef. Momenteel werkt Anneloek aan haar nieuwe documentaire De Beveiligers over het werk en het leven van beveiligers in een steeds angstiger wordend Nederland.

Anneloek bezocht de eerdere versies van het WFFR en merkte haar betrokkenheid bij het welzijn van de natuur en milieu. ‘Ik kan me volledig verliezen in het leven van dieren. Deze zomer liep ik langs een dode boomstronk. Met een steen tikte ik op het hout. Ineens kwamen ze naar buiten hollen, duizenden mieren krioelend door elkaar, gealarmeerd door het geluid. Daar kan ik dan lang naar blijven kijken.’

Anneloek vindt een natuurfilm goed als er een directe relatie wordt gelegd tussen het denken van de mens en het doen van een dier. Ze kijkt vooral uit naar de diversiteit van het festival. ‘Van een extreem close gefilmde kikker tot de strijd van dappere rangers tegen de neushoornstropers.’

Favoriete natuurfilm: ‘Een film over stokstaartjes. Ik rolde er toevallig in en raakte in de ban van het gedrag van die beesten, vooral hoe ze als groep zijn. Het heeft me zelfs doen besluiten om naar Zuid-Afrika te gaan om ze in het echt te zien. Er is maar één plek waar ze zo op hun gemak zijn dat je in de buurt kan komen. Dan moet je wel veel geduld hebben en doodstil blijven zitten.’

anneloek sollart

Robbert Wolf

Robbert werkt op dit moment bij het Havenbedrijf Rotterdam. Daar is bijna fulltime bezig met het onderwerp natuur. Op die manier werkt hij aan een groene haven en omgeving. Tevens is Robbert bestuurslid van Stichting Olievogels Nederland en betrokken bij Stichting Vogelklas Karel Schot in Rotterdam.

Robbert komt graag in de bioscoop. Hij bekijkt met plezier een blockbuster, maar draait ook zijn hand niet om voor een duik in de minder bekende wereld van de filmhuisfilm. ‘In een ver verleden ben ik zelfs nog een soort manusje-van-alles geweest bij een knus Zeeuws filmhuisje, kaartjes verkopend onder een oude schemerlamp.’ In natuurfilms komt Robberts liefde voor films samen met zijn liefde voor de natuur. ‘Via schitterende beelden kun je je verwonderen over de indrukwekkende natuur, ver weg of dichtbij.’

Robbert is enthousiast over de razendsnelle ontwikkeling die de Nederlandse natuurfilmindustrie de laatste jaren heeft doorgemaakt. ‘De zeer professionele, langjarige projecten van BBC-kwaliteit misstaan niet op het internationale natuurfilmtoneel. Maar laten we niet juist ook de kleine films vergeten, gemaakt door gepassioneerde amateurs, soms letterlijk in de achtertuin.’ Een geslaagde film is volgens Robbert meer dan een collectie mooie beelden. Als je de zaal uitloopt en er blijft iets knagen, iets heeft je aan het denken gezet, dan is de film volgens hem geslaagd. Hij kijkt komende editie van het WFFR uit naar de films die soms moeilijke, maar juist ook een inspirerende verhouding tussen natuur en mensen laten zien.

Favoriete natuurfilm: ‘Ik weet nog dat ik diep onder de indruk was van Winged Migration; het voelde alsof je zélf op trek was! Die film had overigens ook een van de beste titelsongs: To be by your side van Nick Cave.’

robbertwolf-4